Tire 2021 FK tribünleri yine bomboştu. Yine takım yalnızdı.
Ama ilginçtir; Eskişehirspor taraftarı yaklaşık 80 kişiyle Tire’de tribün şovu yaptı. Bugün Balıkesirspor taraftarı yaklaşık 40–45 kişiyle geldi, ses oldu, görüntü oldu, atmosfer yarattı. Tire FK taraftarı mı? Çekirdek çitleyip izledi. Sanırım 50 kişi bile yoktu!
Evet, Tire bir futbol şehri değil. Bunu biliyor ve kabul ediyorum. Ancak ortada sadece “futbol şehri olmama” meselesi değil, daha derin bir vizyon sorunu var ne yazık ki!
3. Lig’de bir takımın var.
Play-Off hedefi olan, mücadelesi olan bir takımın var.
Adında Tire geçiyor.
Tire’nin reklamı yapılıyor.
Türkiye’nin birçok yerinden takımlar Tire’ye geliyor, yerel gazetelerinde Tire’nin adını geçiriyor.
Para Tire’de kalıyor vb. birçok şey sayabilirim.
“Takımın sahibi Tireli değil” deniliyor. Gerçekten tek sorun bu mu?
Bu düşünce ne kadar dar, ne kadar sığ, ne kadar çağ dışı bir bakış açısıdır. Bir futbol kulübünü sahiplik üzerinden değerlendirmek; armayı, mücadeleyi, şehri ikinci plana atmak tam anlamıyla bir aidiyet kırılmasıdır.
Kimse tribünleri tamamen doldurun demiyor. Kimse 10 bin kişi gelsin de demiyor. Ama 88 bin nüfuslu bir ilçede, 500–1000 kişi maça gitmez mi? Bu 500 kişinin yarısı bağırsa, tezahürat yapsa, stad inlemez mi?
Sorun kapasite değil.
Sorun ilgi değil.
Sorun alışkanlık değil.
Sorun “Bu benim meselem değil” anlayışı.
Oysa bu mesele tam da Tire’nin meselesi.
Bu takım Tire’nin vitrini.
Bu forma Tire’nin adı.
Bu maçlar Tire’nin haftalık sosyal etkinliği olabilir.
Bu yüzden artık şikâyet etmek yerine bir şeyler yapılmalı.
Gerekirse kampanyalar düzenlenmeli.
Okullarla, esnafla, sivil toplumla temas kurulmalı.
Gençler tribüne çekilmeli.
“Maça gitmek” bir alışkanlığa, bir kültüre dönüştürülmeli.
Aksi halde her sezon aynı tabloyu izleriz; Misafir tribünü coşar, ev sahibi susar ve izler. Takım mücadele eder, şehir seyirci kalır.
Ve sonra yine sorarız; “Bu takım neden yalnız?”
Asıl soru şu olmalı; Bir şehir neden kendi takımına bu kadar uzak?
News
