CHP Tire İlçe Yönetimi, Tire Belediyesi Başkanı ve Meclis Üyelerine yönelik son günlerde kamuoyunda artan bir soru var; Belediyedeki işe alımlar hangi kriterlere göre yapılıyor?
Bu soru artık fısıltı düzeyinde değil. Kahvehanelerde, mahalle aralarında, köy toplantılarında ve özel görüşmelerde dile getiriliyor. Yanıt ise henüz yok. Tire Belediyesi yöneticileri ve CHP Tire İlçe Başkanlığı her zamanki gibi ‘görmedim duymadım bilmiyorum’u oynuyor, tabii buda tüm iddiaları doğruluyor.
Belediye kadrolarında;
Parti yöneticilerinin yakınlarının,
Kadın ve gençlik kolları başkanlarının
Eski ve mevcut parti mensuplarının aile bireylerinin,
Belediye içindeki bazı yöneticilere yakın isimlerin istihdam edildiği iddiaları ayyuka çıkmış durumda ve aslında iddiadan öte bu bir gerçek.
İddialar yalnızca “işe alındılar” noktasında kalmıyor. Bazı personelin aktif görev verilmeden akşama kadar oturduğu, gün boyu verimsiz şekilde zaman geçirdiği yönünde söylemler de var. Eğer doğruysa, ki doğru birçok kişi gözleri il gördüğünü söylüyor, bu yalnızca siyasi etik tartışması değil; doğrudan kamu kaynaklarının kullanımıyla ilgili bir mesele.
Temel soru şu; Süreç nasıl işledi?
Asıl mesele isimler değil, sistem.
Bu alımlar açık ilanla mı yapıldı?
Objektif kriterler kamuoyuyla paylaşıldı mı?
Başvuran adaylar arasında rekabetçi bir değerlendirme süreci işletildi mi?
Eğer her şey usulüne uygunsa, bunu açıklamak zor olmamalı. Şeffaflık iddiaları ortadan kaldırır. Sessizlik ise şüpheyi büyütür.
Sosyal demokrat iddia ile uygulama arasındaki mesafe!
CHP, siyasal söyleminde “hak, hukuk, adalet ve liyakat” vurgusunu güçlü şekilde sahiplenen bir parti. Sosyal demokrat gelenek; kamusal kaynakların adil dağılımını, fırsat eşitliğini ve ehliyet esasını savunur. Tam da bu nedenle beklenti daha yüksektir. Eğer kamuoyunda oluşan tablo ile parti söylemi arasında bir makas açılıyorsa, bu durum yalnızca muhalifleri değil, partiye oy veren seçmeni de rahatsız eder. Güven erozyonu böyle başlar.
Siyasette en tehlikeli kırılma, söylem ile pratiğin birbirini inkâr etmeye başlamasıdır.
Ekonomik gerçeklik ve kamu vicdanı
Türkiye’nin içinde bulunduğu ekonomik sıkışıklık ortamında her belediye harcaması mercek altındadır.
İş bulamayan gençler, KPSS’den yüksek puan alıp mülakatta elenen adaylar, özel sektörde asgari ücretle çalışan üniversite mezunları varken; kamu kadrolarına yönelik en küçük torpil şüphesi bile büyük tepki doğurur. Çünkü maaşlar kişisel değil, kamusal kaynaktan ödeniyor.
O kaynak; vergi veren esnafın, üretici çiftçinin, işçinin ve emeklinin cebinden çıkıyor.
Sahadaki rahatsızlık
İlçede konuşulanlara göre rahatsızlık yalnızca siyasi rakiplerle sınırlı değil. Belediye personeli içinde huzursuzluk olduğu, birçok muhtarların haklı olarak durumu eleştirdiği, seçmenin büyük bir kısmının ise memnuniyetsizliğini açıkça dile getiremediği ifade ediliyor.
Burada kritik soru şu; Yönetim bu sesleri gerçekten duymuyor mu, yoksa duymamayı mı tercih ediyor?
Siyasetin sınavı
Siyaset; eş, dost ve akraba üzerinden güç tahkim etme alanı değildir. Özellikle sosyal adalet iddiasındaki bir yapı için hiç değildir. Dün eleştirilen uygulamaların bugün savunulur hâle gelmesi, ideolojik bir dönüşüm değil; ilkesel bir zafiyet olarak okunur. Hiç kimse dokunulmaz değildir. Hiçbir makam kalıcı değildir. Kamu görevi emanet niteliğindedir. Bu nedenle beklenti basit ve nettir;
Belediye işe alım süreçlerinin kamuoyuna açık şekilde açıklanması,
İlan, başvuru ve değerlendirme kriterlerinin paylaşılması,
İddialara ilişkin resmi ve belgeli bir yanıt verilmesi.
Şeffaflık varsa sorun yoktur. Fakat şeffaflık yoksa, soru sormak gazetecilik görevidir. Tire kamuoyu cevap bekliyor; Belediyedeki istihdam politikası kişisel yakınlığa mı, yoksa liyakat ve kamu yararına mı dayanıyor?
News
