Yarın Tiremizin takımı Tire FK- Uşakspor maçında takıma destek olalım, hadi gelin dosta düşmana Tire’nin büyüklüğünü gösterelim.
Yarın sahaya sadece 11 futbolcu çıkmayacak. Yarın sahaya Tire şehrinin iddiası, özgüveni çıkacak. Rakip Uşakspor olabilir; tabelada yazacak isim Tire FK. Ama mesele skor değil. Mesele, bu kentin kendi takımına ne kadar sahip çıktığı.
Son dönemde homurdanmalar var, biliyorum. “Şu yanlış yapıldı”, “bu eksik kaldı”, “böyle mi yapılır?” diyenler az değil ve bende bunlardan birisiyim. Yazılarımı okudunuz biliyorsunuz. Haklılık payı olabilir mi? Elbette var!
Futbol, romantizm kadar yönetim işidir; organizasyon, şeffaflık ve vizyon gerektirir. Ancak şu soruyu sormadan geçmeyelim; Tribünü boş bırakarak mı düzelteceğiz? Küskünlükle mi güçleneceğiz? Söylenmekle mi başarı elde edeceğiz? Bu takım yok olunca mı akıllanacağız?
Bir kenti büyüten şey, kriz anındaki refleksidir. İşler yolundayken herkes yan yanadır. Asıl karakter, zor zamanda ortaya çıkar. Tire şimdi tam da böyle bir eşikte. Ya “banane” diyeceğiz ya da “bu takım benim ve Tire’de kalacak” diyeceğiz. Başka takım var mı ya da yeni bir takım kurup profesyonel liglerde oynatabilecek var mı? Varsa lütfen söyleyin de bilelim. Aradaki fark, sadece 90 dakika değil; geleceğe atılan imzadır.
Futbol sosyolojisi bize şunu söyler; Küçük ve orta ölçekli kentlerde kulüpler, kimlik inşasının taşıyıcı kolonudur. Takım düşerse moral düşer, takım ayağa kalkarsa şehir ayağa kalkar. Bu bir abartı değil; Anadolu’nun sayısız örneği ortada. Tribün dolduğunda yönetim de kendine çeki düzen verir, futbolcu da iki kat koşar, şehir de ortak paydasını yeniden hatırlar.
Eleştiri mi? Sonuna kadar. Ama eleştirinin meşru zemini, sahiplenmenin içinden geçer. Dışarıdan atılan taşla duvar örülmez. İçeriden konulan tuğla ise yapıyı büyütür. Bir şeyleri değiştirmek istiyorsak, önce o yapının parçası olduğumuzu göstermeliyiz.
Yarınki maç bir milat olabilir. “Biz buradayız” deme fırsatı. Dosta güven, rakibe mesaj, yönetime sorumluluk hatırlatması… Hepsi bir arada. Tire’nin büyüklüğü sosyal medyadaki cümlelerle değil, tribündeki omuz omuza duruşla ölçülür.
Şunu açık konuşalım; Adım atılmazsa hiçbir şey değişmez. El uzatılmazsa kimse toparlanmaz. Bekleyerek, söylenerek, geri çekilerek bir şehir kazanmaz. Başlamak gerekir. Bir yerden. Belki de o yer, yarın tribündür.
Hadi gelin… Küskünlükleri bir kenara bırakalım. Taleplerimizi cebimize değil, yüreğimize koyup stada gidelim. Sahadaki çocuklara “yalnız değilsiniz” diyelim. Tire’nin adını yüksek sesle, gururla haykıralım.
Çünkü bazen bir maç, sadece bir maç değildir. Bazen bir maç, bir kentin kendine verdiği sözdür.
News
