Kötü insanlardan hiç korkmadım. Çünkü kötü olduklarını zaten biliyordum. Onlardan gelecek kötülüğü hesap edersiniz. Mesafenizi korursunuz. Söylediklerine değil, niyetlerine bakarsınız. En azından karşınızda kimin olduğunu bilirsiniz. Asıl mesele, iyi sandıklarınızdır, vefalı bildikleriniz, “Böyle bir şey yapmaz” dedikleriniz. En zor gününüzde bile arkanızda duracağına inandıklarınız. İşte insanı asıl onlar şaşırtır.
Çünkü bazı insanlar size dost gibi yaklaşır ama aslında sadece çıkarlarının olduğu mesafededir. İşleri düştüğünde sizi ararlar. İhtiyaçları olduğunda sizi överler. Yanınızdayken “Seninleyim” derler. Ama işler tersine döndüğünde ilk onlar kaybolur.
Daha kötüsü?
Siz yere düştüğünüzde elinizden tutmak yerine, daha da düşmeniz için sessizce bekleyenler vardır. Ve yıllarca onları “iyi insan” sanmışsınızdır.
İnsan bazen düşmanından değil, dostunun gerçek yüzünden yara alır. Çünkü düşmanınızın kötülüğü şaşırtmaz. Ama dost bildiğinizin ihaneti, geçmişte yaşadığınız bütün güzel anıları bile sorgulatır. Bir gün dönüp bakarsınız ve dersiniz ki; “Ben bu insanı gerçekten tanımamışım.” İşte o cümle, insanın içinde çok şey bitirir. Artık eskisi gibi kimseye güvenmezsiniz. Her gülümsemeyi samimiyet kabul etmezsiniz. Her “kardeşim” diyene kardeş muamelesi yapmazsınız. Her omzunuza dokunanı yanınızda sanmazsınız. Çünkü öğrenmişsinizdir; Vefa, ağızdan çıkan kelimelerle değil, zor zamanda verilen tavırla ölçülür.
Herkes iyi gününüzde yanınızda olabilir. Başarılarınızı alkışlamak kolaydır. Masada oturup güzel sözler söylemek kolaydır. Asıl mesele, kimsenin olmadığı yerde sizin hakkınızı savunabilmektir. Asıl mesele, sizin olmadığınız bir ortamda da arkanızdan konuşmamaktır. Asıl mesele, sizin başarınızdan rahatsız olmamaktır. Ve asıl mesele, sizin düştüğünüz gün de aynı insan kalabilmektir. Bazıları bunu yapamaz. Çünkü onların dostluğu, çıkarları olduğu sürece vardır. Siz vermeyi bıraktığınızda maskeleri düşer.
Ben artık insanları kaybetmekten korkmuyorum. Çünkü zaman bana çok önemli bir şey öğretti; Bazı insanları kaybetmek kayıp değildir. Bazen hayatınızdan çıkan insanlar, hayatınızdaki fazlalıklardan kurtulmanızdır. Kimisi gider ve arkasından üzülürsünüz. Kimisi gider ve “İyi ki gerçek yüzünü zamanında gösterdi” dersiniz. Ben artık ikinci gruba teşekkür ediyorum. Çünkü bana bir şey öğrettiler; İnsanları sözleriyle değil, menfaatleri bittiğinde size nasıl davrandıklarıyla tanıyın. Çünkü herkes sizin dostunuz değildir. Bazıları sadece iyi gününüzün misafiridir. Bazıları ise kötü gününüzün sınavıdır. Ve bazıları sizi kaybettiğini sanırken aslında sizin onlara olan güveninizi kaybetmiştir. Aradaki farkı anlayamayacak kadar da gururludurlar (!)
Notumu aldım. Kim ne yaptıysa, kim nerede durduysa, kim hangi yüzünü gösterdiyse gördüm. Unutmadım asla unutmam. Hayat, herkese hak ettiği cevabı bir şekilde verir.
Dün değer verdiğim insanlara bugün mesafemi koyuyorsam, bunun sebebi değişmem değil; onların gerçek yüzünü görmüş olmamdır.
Kötü insanlar beni hiç şaşırtmadı, zaten kötüydüler. Beni asıl şaşırtanlar; iyi, vefalı ve dost sandıklarımdı. Ve insan, bazı insanları kaybettikten sonra değil, onları aslında hiç tanımadığını anladıktan sonra büyür.
News
