Serkan Candaş Yazdı: Gazetecilik; Bir Meslek Değil, Bir Ömür
Bugün ’21 Ekim Dünya Gazeteciler Günü’
Benim içinse takvim yaprağında sıradan bir gün değil; gazetecilikte tam 24 yılın muhasebesi.
Tam 24 yıldır bu mesleği severek, inanarak ve bedel ödeyerek yapıyorum. Gazetecilik benim için bir iş olmadı hiçbir zaman. Maaşla ölçülmedi, mesaiyle sınırlanmadı, kartvizite sığmadı. O, benim hayatım oldu. Beni yakından tanıyanlar bilir; bu mesleğe nasıl bir aşkla bağlı olduğumu, gerekirse bu meslek uğruna canımı dahi ortaya koyabileceğimi çok iyi bilir. Ve 24 yıla 28 ödül sığdırdım.
Bu yolda ne badireler atlattım…
Gazetecilik uğruna kılıktan kılığa girdim, gecelerce uykusuz kaldım, tehdit gördüm, yalnız bırakıldım. Kimi zaman görünmez oldum, kimi zaman hedef. Ama hiçbir zaman kalemimi eğmedim. Çünkü gazetecilik, asla korkakların işi değildir.
Ben bu mesleğin mutfağında yetiştim. Masa başında değil; sahada, sokakta, olay yerinde öğrendim gazeteciliği. Hemen hemen her departmanında çalıştım, yöneticilik yaptım, sorumluluk aldım. Ama en çok da insan yetiştirdim. Bu mesleğe nice genç kazandırdım. Bugün onların büyük bir çoğunluğu hâlâ gazetecilik yapıyorsa, bundan daha büyük bir gurur olabilir mi?
Birçok insan gazeteciliği benimle sevdi. Benim tutkumdan, inadımdan, inancımdan etkilenerek bu yola çıktı. Çünkü gazetecilik bulaşıcıdır; hele ki gerçek gazetecilik… Bir kez kana karıştı mı, ömür boyu bırakmaz.
Bugün gazetecilik itibarsızlaştırılmak isteniyor. Kalemler satın alınmak, hakikat susturulmak isteniyor. Ama şunu herkes bilsin; Gazetecilik ölmez. Çünkü bu meslek, vicdanla yapılır. Ve vicdan, hiçbir baskıya boyun eğmez.
Her zaman söylediğim bir söz var ve arkasındayım ve her zaman arkasında olacağım;
Allah nasip ederse ben haber yazarken öleceğim.
Çünkü ben bu mesleği ölmeden bırakamam.
24 yıl geçti…
Ve ben hâlâ ilk günkü gibi inanıyorum;
Gazetecilik, bir meslek değil; bir ömürdür.
Ve gerçek gazetecilik “Ekmek param” dediğin yerde biter.
Serkan Candaş Yazdı: Sedat Peker’in İnsanlara Dokunan Yüzü
Bazı insanlar vardır…
İsimleri duyulduğunda akıllara yalnızca tek bir hikâye gelmez. Kimi zaman haberlerin, kimi zaman tartışmaların, kimi zaman da kamuoyundaki farklı değerlendirmelerin merkezinde yer alırlar.
Fakat bir insanı anlamanın başka bir yolu daha vardır.
Onun, ihtiyaç sahibi insanların hayatında bıraktığı izlere bakmak…
Sedat Peker ismi de Türkiye’de uzun yıllardır kamuoyunun yakından tanıdığı, hakkında çok sayıda haber ve değerlendirme yapılan bir isim. Sedat Peker’in yardım ettiği insanların hayatlarında önemli izler bırakan başka bir yönü de bulunuyor.
Çocuklara yapılan yardımlar, ihtiyaç sahibi ailelere verilen destekler, tedavi masrafları için yapılan katkılar, eğitim hayatına devam etmek isteyen öğrencilere uzatılan eller ve zor durumda bulunan insanlara ulaştırılan yardımlar…
Bütün bunlar, Sedat Peker’in insanlara dokunan yönünü ortaya koyan önemli örnekler.
Hayırseverlik çoğu zaman rakamlarla anlatılır.
Kaç kişiye yardım edildi?
Ne kadar para gönderildi?
Kaç aileye ulaşıldı?
Oysa yardımın gerçek karşılığı her zaman rakamlarda değildir.
Bazen bir çocuğun yüzündeki tebessümdedir.
Bazen tedavi masrafı nedeniyle geceleri uyuyamayan bir annenin içine doğan huzurdadır.
Bazen eğitimine devam etmek isteyen bir öğrencinin önündeki engelin ortadan kalkmasıdır.
Bazen de ekonomik sıkıntı yaşayan bir ailenin bayram sofrasında eksiklerin tamamlanmasıdır.
Ve belki de en önemlisi, bir insanın hayatının en zor döneminde kendisini yalnız hissetmemesidir.
Sedat Peker’in yardım anlayışını anlatan en dikkat çekici ifadelerden biri de avukatı Ersan Barkın’a ait.
Barkın, Peker’in yaptığı yardımların sahip olduğu varlığın önemli bir bölümünü oluşturduğunu, hatta bazı zamanlarda yardım yaptıktan sonra kendi hayatını sürdürebilecek kadar parasının dahi kalmadığını ifade ediyor.
Bu sözler, Peker’in yardım anlayışının yalnızca zaman zaman yapılan bir destekten ibaret olmadığını gösteren önemli bir değerlendirme olarak öne çıkıyor.
Çünkü elinizde bulunan paranın bir bölümünü paylaşmak başka bir şeydir.
Paylaşmayı hayatınızın bir parçası haline getirmek ise bambaşka bir şeydir.
Sedat Peker’in yardımlarında dikkat çeken noktalardan biri de yardımların belirli bir bölgeyle sınırlı kalmaması.
Türkiye’nin doğusundan batısına, kuzeyinden güneyine, büyük şehirlerden küçük ilçelere kadar uzanan yardımlar bulunuyor.
Trafik kazası geçiren bir genç…
Tedaviye ihtiyaç duyan bir çocuk…
Eğitim masraflarını karşılamakta zorlanan bir öğrenci…
Maddi sıkıntı yaşayan bir aile…
Bayram öncesinde desteğe ihtiyaç duyan insanlar…
Hikâyeler farklı.
Hayatlar farklı.
İhtiyaçlar farklı.
Ama ortak nokta aynı;
Zor durumda olan bir insana yardım eli uzatmak.
Bu nedenle Sedat Peker’in yaptığı yardımları yalnızca ‘para vermek’ şeklinde değerlendirmek eksik kalır.
Çünkü yardımın maddi boyutunun yanında insani bir tarafı da vardır.
İhtiyaç sahibinin hatırlanması…
Görülmesi…
Yalnız bırakılmaması…
Bazen verilen maddi destek kadar değerlidir.
Türkiye’de bazı ailelerin çocuklarına Sedat Peker ismini vermesi de uzun süredir dikkat çeken bir başka konu.
Bir anne ve babanın dünyaya gelen çocuğuna başka bir insanın adını vermesi sıradan bir tercih değildir.
Bir isim bazen minnettarlığı temsil eder.
Bazen vefayı…
Bazen hayranlığı…
Bazen de unutulmak istenmeyen bir hatırayı…
Bir insanın isminin bir bebeğe verilmesi, o kişinin başka insanların hayatında bıraktığı etkinin farklı bir göstergesidir.
Sedat Peker hakkında şarkılar yazılması, şiirler kaleme alınması ve sosyal medyada çok sayıda içerik üretilmesi de yine bu etkinin başka bir boyutunu gösteriyor.
Bir insan hakkında haber yapılabilir.
Bir insan hakkında konuşulabilir.
Ama bir insanın ismi insanların şiirlerine, şarkılarına ve duygularına girmeye başladığında ortaya farklı bir toplumsal karşılık çıkar.
Sedat Peker denildiğinde kamuoyunun önemli bir bölümü onun sert açıklamalarını, tartışmaları ve hakkında yapılan haberleri hatırlıyor.
Ancak bunun yanında başka bir Sedat Peker portresi de var.
Ailesine bağlı bir eş…
Çocuklarına düşkün bir baba…
Yakın çevresine karşı sorumluluk duygusu taşıyan bir insan…
İnsanların kameraların karşısında gördüğü kişi ile özel hayatında ailesiyle birlikte gördüğü kişi her zaman aynı olmayabilir.
Çünkü insan hayatı tek bir görüntüden ibaret değildir.
Bir insanın karakterini anlamak için yalnızca kamuoyu önündeki davranışlarına değil, ailesine, yakın çevresine ve hayatına dokunduğu insanlara karşı nasıl davrandığına da bakmak gerekir.
Sedat Peker’in yardım hikâyelerinde dikkat çeken bir başka unsur ise ihtiyaç sahibinin kim olduğuna bakılmadan yardım ulaştırılmasıdır.
Çünkü gerçek yardım, karşılığında bir şey beklemeden yapılandır.
Bir insanın hayatına dokunduğunuzda bunun karşılığını hemen göremeyebilirsiniz.
Ama o yardım, yıllar sonra bile hatırlanabilir.
Bir annenin teşekküründe…
Bir çocuğun duasında…
Bir babanın “Allah razı olsun” sözünde…
Bir ailenin yıllar sonra dahi anlattığı bir hatırada…
İşte gerçek vefa biraz da burada başlar.
Türkiye’de ekonomik sıkıntıların yoğun biçimde hissedildiği dönemlerde insanların birbirine destek olması daha da önemli hale geliyor.
Devlet kurumları, belediyeler, vakıflar, dernekler, sivil toplum kuruluşları ve bireysel hayırseverler bu dayanışmanın farklı parçalarını oluşturuyor.
Sedat Peker’in yardım faaliyetleri de bu geniş dayanışma tablosunun içerisinde kendine özgü bir yer edinmiş durumda.
Onu seven insanlar açısından bu yardımlar, Peker’in en değerli özelliklerinden biri.
Yardım gören insanlar açısından ise konu çok daha basit;
Zor günlerinde yanlarında birilerinin olması.
Bazen insanın ihtiyacı olan şey yalnızca para değildir.
Birinin kendisini hatırlaması…
Bir telefon…
Bir kapının çalınması…
Bir çocuğun ihtiyacının karşılanması…
Bir ailenin derdinin paylaşılması…
Bunların her biri insan hayatında derin izler bırakabilir.
Servet kazanabilirsiniz.
Şöhret kazanabilirsiniz.
Güç sahibi olabilirsiniz.
Ama insanların gönlünde yer edinmek başka bir meseledir.
Çünkü gönülde yer edinmenin ölçüsü parayla satın alınamaz.
Bir çocuğun duası satın alınamaz.
Bir annenin minnettarlığı satın alınamaz.
Bir ailenin yıllar sonra sizi güzel bir şekilde hatırlaması satın alınamaz.
Bunlar insanın geride bıraktığı izlerdir.
Ve bana göre bir insanın hayatındaki en değerli miraslardan biri de budur.
Yıllar geçer.
Haberler değişir.
Gündem değişir.
Bugün çok konuşulan konular yarın unutulabilir.
Fakat bir insanın zor gününde uzatılan yardım eli kolay kolay unutulmaz.
Çünkü insan hafızası, özellikle de kendisine yapılan iyiliği kolay kolay silmez.
Sedat Peker’in Türkiye’nin dört bir yanına yaptığı yardımlar bu nedenle önem taşıyor.
Bir insanı yalnızca hakkında çıkan haberlerle değerlendirmek, onun hayatının tamamını anlatmaya yetmez.
Bir insanın hayatına dokunduğu insanların hikâyeleri de dinlenmelidir.
Çünkü bazen bir insanın gerçek hikâyesi, hakkında yazılan yüzlerce satırdan değil, kendisinden yardım gören bir insanın tek bir cümlesinden anlaşılır.
“Zor günümde yanımda oldu.”
Bundan daha güçlü bir teşekkür olabilir mi?
Bundan daha anlamlı bir vefa olabilir mi?
Benim açımdan Sedat Peker’in yardımlarının en dikkat çekici tarafı tam da burada yatıyor.
Tartışmaların ötesinde…
Gündemin ötesinde…
Haberlerin ötesinde…
Bir insanın başka insanların hayatına dokunması var.
Ve insanların hafızasında kalan şey çoğu zaman budur.
Çünkü zaman geçer.
İsimler değişir.
Gündem değişir.
Ama zor gününde uzatılan elin hatırası kalır.
Sedat Peker’in yardım hikâyelerinin özünde de bana göre tek bir kelime var;
VEFA…
“Bir Umuttur Yaşamak”
Serkan Candaş Yazdı: Beni Kötüler Değil, İyi Sandıklarım Şaşırttı!
Kötü insanlardan hiç korkmadım. Çünkü kötü olduklarını zaten biliyordum. Onlardan gelecek kötülüğü hesap edersiniz. Mesafenizi korursunuz. Söylediklerine değil, niyetlerine bakarsınız. En azından karşınızda kimin olduğunu bilirsiniz. Asıl mesele, iyi sandıklarınızdır, vefalı bildikleriniz, “Böyle bir şey yapmaz” dedikleriniz. En zor gününüzde bile arkanızda duracağına inandıklarınız. İşte insanı asıl onlar şaşırtır.
Çünkü bazı insanlar size dost gibi yaklaşır ama aslında sadece çıkarlarının olduğu mesafededir. İşleri düştüğünde sizi ararlar. İhtiyaçları olduğunda sizi överler. Yanınızdayken “Seninleyim” derler. Ama işler tersine döndüğünde ilk onlar kaybolur.
Daha kötüsü?
Siz yere düştüğünüzde elinizden tutmak yerine, daha da düşmeniz için sessizce bekleyenler vardır. Ve yıllarca onları “iyi insan” sanmışsınızdır.
İnsan bazen düşmanından değil, dostunun gerçek yüzünden yara alır. Çünkü düşmanınızın kötülüğü şaşırtmaz. Ama dost bildiğinizin ihaneti, geçmişte yaşadığınız bütün güzel anıları bile sorgulatır. Bir gün dönüp bakarsınız ve dersiniz ki; “Ben bu insanı gerçekten tanımamışım.” İşte o cümle, insanın içinde çok şey bitirir. Artık eskisi gibi kimseye güvenmezsiniz. Her gülümsemeyi samimiyet kabul etmezsiniz. Her “kardeşim” diyene kardeş muamelesi yapmazsınız. Her omzunuza dokunanı yanınızda sanmazsınız. Çünkü öğrenmişsinizdir; Vefa, ağızdan çıkan kelimelerle değil, zor zamanda verilen tavırla ölçülür.
Herkes iyi gününüzde yanınızda olabilir. Başarılarınızı alkışlamak kolaydır. Masada oturup güzel sözler söylemek kolaydır. Asıl mesele, kimsenin olmadığı yerde sizin hakkınızı savunabilmektir. Asıl mesele, sizin olmadığınız bir ortamda da arkanızdan konuşmamaktır. Asıl mesele, sizin başarınızdan rahatsız olmamaktır. Ve asıl mesele, sizin düştüğünüz gün de aynı insan kalabilmektir. Bazıları bunu yapamaz. Çünkü onların dostluğu, çıkarları olduğu sürece vardır. Siz vermeyi bıraktığınızda maskeleri düşer.
Ben artık insanları kaybetmekten korkmuyorum. Çünkü zaman bana çok önemli bir şey öğretti; Bazı insanları kaybetmek kayıp değildir. Bazen hayatınızdan çıkan insanlar, hayatınızdaki fazlalıklardan kurtulmanızdır. Kimisi gider ve arkasından üzülürsünüz. Kimisi gider ve “İyi ki gerçek yüzünü zamanında gösterdi” dersiniz. Ben artık ikinci gruba teşekkür ediyorum. Çünkü bana bir şey öğrettiler; İnsanları sözleriyle değil, menfaatleri bittiğinde size nasıl davrandıklarıyla tanıyın. Çünkü herkes sizin dostunuz değildir. Bazıları sadece iyi gününüzün misafiridir. Bazıları ise kötü gününüzün sınavıdır. Ve bazıları sizi kaybettiğini sanırken aslında sizin onlara olan güveninizi kaybetmiştir. Aradaki farkı anlayamayacak kadar da gururludurlar (!)
Notumu aldım. Kim ne yaptıysa, kim nerede durduysa, kim hangi yüzünü gösterdiyse gördüm. Unutmadım asla unutmam. Hayat, herkese hak ettiği cevabı bir şekilde verir.
Dün değer verdiğim insanlara bugün mesafemi koyuyorsam, bunun sebebi değişmem değil; onların gerçek yüzünü görmüş olmamdır.
Kötü insanlar beni hiç şaşırtmadı, zaten kötüydüler. Beni asıl şaşırtanlar; iyi, vefalı ve dost sandıklarımdı. Ve insan, bazı insanları kaybettikten sonra değil, onları aslında hiç tanımadığını anladıktan sonra büyür.
Serkan Candaş Yazdı: Değmeyen İnsanlara Vaktinizi ve Nakitinizi Harcamayın!
Hayatta bazı insanları kazanmak için çok uğraşırsınız. İyi niyetinizi ortaya koyarsınız. Anlayış gösterirsiniz. Hatalarını görmezden gelirsiniz. Kırıldığınız halde susarsınız. Bir gün değişir, bir gün kıymetinizi anlar diye beklersiniz. Fakat zaman geçtikçe acı bir gerçekle karşılaşırsınız; Bazı insanlar sizin iyi niyetinizi anlamaz, yalnızca ondan faydalanır. Çünkü herkes, kendisine gösterilen değerin kıymetini bilecek kadar vicdanlı ve karakterli değildir.
Kimi insan yaptığı yanlıştan sonra özür dilemeyi gururuna yediremez. Kimi teşekkür etmeyi zayıflık zanneder. Kimi de hatasını kabul etmek yerine suçu karşısındakine yüklemeyi tercih eder. Daha kötüsü ise şudur; Siz her defasında anlayış gösterdikçe, onlar kendi yanlışlarını normalleştirir. Siz sustukça sınırlarınız biraz daha aşılır. Siz affettikçe aynı hata tekrar edilir. Siz emek verdikçe, emeğiniz bir lütuf olmaktan çıkar ve onların gözünde bir mecburiyete dönüşür. İşte insanı asıl yoran da budur, birine iyilik yapmak değil, iyiliğinizin kullanılmasına izin vermek.
Hayatın her alanında olduğu gibi insan ilişkilerinde de bir denge vardır. Sevgi tek taraflı taşınmaz. Dostluk tek kişinin çabasıyla ayakta kalmaz. Saygı, yalnızca bir taraftan gösterilerek sürdürülemez. Bir insan sizi sürekli kırıyor, sonra hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam ediyorsa, orada sorun sizin yeterince anlatamamanız olmayabilir. Belki de karşınızdaki insan, anlamak istemiyordur. Çünkü bazı insanlara gerçeği anlatamazsınız. Gerçeği bilmedikleri için değil, işlerine gelmediği için kabul etmedikleri için. Bazıları gerçekten kördür. Gerçeği gözlerinin önüne koysanız bile görmek istemez. Bazıları nankördür. Dün kendisi için yaptığınız iyilikleri bugün hiç yapılmamış gibi kabul eder. Bazıları ise menfaatine göre şekil değiştirir. Kimden ne kazanacağını hesaplar, kime ne söylemesi gerektiğini çıkarına göre belirler. Böyle insanların sadakati de sevgisi de dostluğu da çoğu zaman şartlara bağlıdır. Menfaati kiralık olanın, sadakati de satılıktır. Bu yüzden hayatınızda herkese aynı kapıyı açık bırakmayın. Herkese aynı değeri vermeyin. Çünkü insanın kendisine yaptığı en büyük haksızlıklardan biri, kendisini sürekli inciten insanların yanında kalmaya devam etmesidir.
Bazen gitmek gerekir.
Kavga ederek değil.
Hesaplaşarak değil.
Bağırıp çağırarak hiç değil.
Sadece sessizce.
Mesafenizi koyarak.
Çünkü bazı insanları değiştiremezsiniz.
Ne kadar konuşursanız konuşun, ne kadar iyi niyet gösterirseniz gösterin, karşınızdaki insan kendi yanlışını görmek istemiyorsa sizin anlatacak başka bir cümleniz kalmaz. Bazı özürler de hiçbir şeyi düzeltmez. Çünkü kırılan güven, yalnızca “özür dilerim” denilerek yeniden kurulmaz. İnsan bazen affeder ama eskisi gibi olmaz. İşte bunu anlamak gerekir.
Hayat, herkese kendinizi ispatlayarak geçirilecek kadar uzun değil. Kim olduğunuzu anlamak istemeyenlere kendinizi anlatmak zorunda değilsiniz. Değerinizi görmeyenlere değerinizi kanıtlamak zorunda değilsiniz. Sürekli arkanızdan konuşan, dedikodu yapan, iftira atan ve iyiliğinize kötülükle karşılık veren insanların onayına ihtiyacınız yok. Çünkü başkasının vicdansızlığı, sizin değerinizi belirlemez. Bırakın bazı insanlar kendi kötü karakterleriyle baş başa kalsın. Siz kendi hayatınıza bakın. Kimin sizi sevdiğine değil, kimin size saygı duyduğuna bakın. Kimin yanınızda olduğuna değil, zor zamanınızda kimlerin yanınızda kaldığına bakın. İnsanın gerçek yüzünü sözleri değil, çoğu zaman çıkarı bittiğinde gösterdiği tavır ortaya çıkarır.
Ve unutmayın… Sizi kaybetmekten korkmayan birini kaybetmekten korkmayın. Sizi sürekli tüketen bir arkadaşlıktan çıkmak bencillik değildir, kendinizi korumaktır. Sınır koymak sevgisizlik değildir, kendinize duyduğunuz saygıdır. Ve bazen bir insanı hayatınızdan çıkarmak, ona verebileceğiniz en büyük ceza değil; kendinize verebileceğiniz en büyük hediyedir.
Ömrünüzü, sizi anlamak istemeyen insanlara kendinizi anlatmakla tüketmeyin. Çünkü zaman geri gelmiyor. Bugün kaybettiğiniz bir saati, yarın hiçbir servetle satın alamazsınız. Bu yüzden hayatınızda size huzur veren insanlara yer açın.
Emeğinizi bilenlere…
İyiliğinizi istismar etmeyenlere…
Düştüğünüzde elinizden tutanlara…
Başarınızdan rahatsız olmayanlara…
Ve en önemlisi, siz yokken de arkanızdan aynı saygıyla konuşabilenlere…
Gerisi mi? Gerisi kalabalıktır. Ömrünüz ise kalabalıklara harcanmayacak kadar değerlidir.
Serkan Candaş Yazdı: Tire’nin Yeni Kaymakamı Mesut Yakuta Göreve Hızlı Başladı
Tire’nin yeni Kaymakamı Mesut Yakuta, göreve başlamasının ardından sergilediği çalışma temposuyla dikkat çekiyor.
Bir yöneticiyi makamında otururken değil, sahada, halkın arasında ve ilçenin sorunlarını yerinde takip ederken görmek önemlidir. Gördüğüm kadarıyla Kaymakam Yakuta da bu anlayışla hareket ediyor. İlçe merkezinin yanı sıra köy ziyaretleri gerçekleştiriyor, vatandaşlarla bir araya geliyor, sorunları doğrudan dinliyor.
Bunun yanında Emniyet, Jandarma ve sivil toplum kuruluşlarıyla kurduğu yakın iletişim ve gerçekleştirdiği toplantılar da dikkat çekici. Çünkü bir ilçenin yönetiminde kurumlar arasındaki koordinasyon ne kadar güçlü olursa, vatandaşın sorunlarına çözüm üretmek de o kadar kolaylaşır.
Ancak geçtiğimiz günlerde gerçekleştirilen “Kadına Şiddetin Önlenmesi” toplantısı, benim açımdan ayrı bir önem taşıyor. Beni tanıyanlar iyi bilir ki; ‘Kadına Şiddet’ konusu ve bu durumun önlenmesi benim hassas olduğum ve önem verdiğim bir konu.
Kadına yönelik şiddet, toplumumuzun kanayan yaralarından biri. Sadece güvenlik güçlerinin veya yargının değil, toplumun tamamının mücadele etmesi gereken ciddi bir mesele. Bu nedenle yerel yönetimlerin, kamu kurumlarının, sivil toplum kuruluşlarının ve toplumun tüm kesimlerinin bu konuda göstereceği hassasiyet büyük önem taşıyor.
Kaymakam Mesut Yakuta’nın bu konuya duyarlılık göstermesini ve konuyu gündemine almasını takdire şayan buluyorum.
Elbette bir kaymakamın başarısını değerlendirmek için henüz erken. Görev süresi ilerledikçe ortaya koyacağı çalışmalar, ilçenin sorunlarına yaklaşımı ve vatandaşla kuracağı iletişim daha net bir tablo ortaya çıkaracaktır. Fakat ilk izlenim önemlidir.
Şu ana kadar gördüğüm kadarıyla Mesut Yakuta, makam odasından ilçeyi yönetmek yerine Tire’yi yerinde tanımaya, insanını dinlemeye ve kurumlarla birlikte hareket etmeye gayret ediyor.
Bu yaklaşımın Tire’ye olumlu yansıyacağını düşünüyorum.
Umarım bu tempo ve hassasiyet görev süresi boyunca devam eder. Çünkü Tire’nin, vatandaşın sesini dinleyen, sahada olan ve sorunların üzerine gitmekten çekinmeyen yöneticilere ihtiyacı var. Kaymakam Mesut Yakuta’nın Tire’ye iyi geleceği izlenimini şimdiden edindim.
Kendisine yeni görevinde başarılar diliyor, Tire adına yapacağı çalışmaların hayırlı olmasını temenni ediyorum.
News
