Geçtiğimiz günlerde Tire Güncel adlı Facebook grubumuzda yapılan bir anketin sonucu birilerini rahatsız etmiş olacak ki, altına şu yorum bırakılmış: “Senin gazeteci olman için çok fırın ekmek yemen lazım.” Hem de BANA DEMİŞ! O kadar çok güldüm ki anlatamam 🙂
Buradan sevgili yorum sahibine, tabiri caizse o ‘cahil amcaya’ sakin ama net bir yanıt vermek istedim ve bu yazıyı kaleme aldım. Biraz ego kasacağım bu yazımda kimse kusura bakmasın!
Ben 24 yıllık ulusal gazeteciyim ve Yüzüncüyıl Gazeteciler Derneği Yerel Medya ve Temsilciler Kurulu Başkanıyım… Bu 24 yılın içinde Türkiye başta olmak üzere Azerbaycan, Rusya, İngiltere, Özbekistan ve İsrail’den alınmış 27 uluslararası ödül, plaket ve çok sayıda teşekkür belgesi var. Ayrıca 10 ülke ile Türkiye’yi de sayarsak 11 ülke ile aktif çalışan nadir gazeteci ve basın danışmanlarından biriyim.
Sadece çalışmakla kalmıyor; bu ülkelerin dillerinde haber ve basın bülteni yazabilen, bu dilleri konuşabilen birkaç gazeteciden biri olmanın da sorumluluğunu ve gururunu taşıyorum. Yorumu yazan sevgili amcacığım, istersen aynı konuyu Azerbaycan Türkçesi, Rusça, İngilizce ya da İbranice’de anlatabilirim sana! Do you understand me?
Bugüne kadar Türkiye’den Azerbaycan’a, Özbekistan’dan Kırgızistan’a, Kazakistan’dan Gagavuzya’ya; Rusya, İsrail, Bulgaristan, Arnavutluk ve Kosova’ya kadar çok geniş bir coğrafyada birçok şarkıcıya, oyuncuya, fenomene, siyasetçiye vb. meslek ve kurumlara iletişim ve basın danışmanlığı (iletişim, imaj, basın PR) hizmeti verdim vermeye devam ediyorum. Bunu da gururla her zaman her yerde söylüyorum. Birçok kişinin ulaşamayacağı ünlü, siyasetçi iş insanı vb. kişilerle tabiri caizse kankiyim.
Ama mesele zaten bu değil.
Sorun şu; Bazılarının kafasında ‘gazeteci’ tanımı çarpıtılmış durumda. Onlara göre gazeteci; bir yerlere yandaş olan, birilerinin hoşuna gidecek cümleleri kuran, gerektiğinde eğilip bükülen, kişilere ve kurumlara sırnaşan kişidir… Yanlış!
Gazetecilik;
Doğruyu eğip bükmeden söylemektir.
Rakamlarla oynamamaktır.
Halkın görmediğini göstermek, duymadığını duyurmak, bilmediğini anlatmaktır.
Benim bir siyasi partim yok. Bir tarafım da yok. Herkes ve her şey hakkında, yani haber değeri olan her şeyi haber yaparım, yaptım, yapmaya da devam edeceğim.
Basın danışmanlığı tarafında ise her siyasi partiye, her görüşe vb. herkese eşit mesafede hizmet veririm. Sağ olsunlar; işimi iyi yaptığım, güven verdiğim ve tecrübelerim için her kesimden, her siyasi görüşten insanlar gelir benimle çalışmak ister ve tabii anlaşırsak benimle çalışır.
Belki senin veya sizin gözünüzde ben gazeteci olmayabilirim. Ama bu, sizin gazeteciliği yanlış yerden öğrenmiş olmanızla ilgilidir. Size öyle alıştırmışlar ne yazık ki ve kendinizi geliştirmediğiniz için bakışınız sığ kalmış dünya görüşünüz daralmış.
Velhasıl sevgili ‘cahil amca’; Gerçek gazeteciliği anlaman için çok fırın ekmek yemen gerekiyor. Serkan Candaş’ı anlaman içinse Türkiye’deki tüm ekmek fabrikalarını komple yemen lazım. 🙂 Beni, yazılarımı, haberlerimi vb. beğenmeyebilir, eleştirebilirsiniz ve eleştirmek güzeldir ama hakaret etmeden. Hakaret, tehdit vb. olursa külahlar değişir madalyonun diğer kısmı konuşur, tehdit olduğu zaman ben, BEN değilim! Dediğim gibi kimse eleştirilemez değil eleştirilir ama gazeteciliğime kimse laf söyleyemez, orada ‘hop’ derim. Söyleyebilmesi için bilfiil 24 yıldan fazla gazetecilik yapması gerekir, gazetecilik adına ödediğim bedelleri ödemesi gerekir, bu uğurda bir şeyleri feda etmiş olması gerekir, yalaka, taraf tutan, çıkarcı vb. olmaması gerekir ve kısaca benim ayakkabılarımı giymesi gerekir!.. Daha birçok şey sayabilirim.
Evet, yazı biraz uzun egolu oldu, bunun farkındayım. Okuyuculardan ve takipçilerden bu küçük ego patlaması için özür diliyorum. Ama bazen susmak değil, not düşmek, had bildirmek gerekir.
Lütfen hakkınızı helal edin bu egolu yazım için.
News
